Archive for the ‘Article’ Category

Komparatibong Pagsusuri sa mga dokumentaryong pelikulang The U.S. and the Philippines: In Our Image (Stanley Karnow / Andrew Pearson) at Sa Liyab ng Libong Sulo

ni: JOHN CLIFFORD E. SIBAYAN

 

Bagama’t tila mahigpit na magkaugnay ang mga dokumentaryong pelikulang The U.S. and the Philippines: In Our Image ayon sa lente ni Stanley Karnow at ang Sa Liyab ng Libong Sulo ayon sa lente ng radikal na kilusang mapagpalaya ng Kilusang Pambansa Demokratiko, malaki ang pagkakaiba nito sa kritikal na pagsusuri sa tunay na relasyon sa pagitan ng Estados Unidos at ng Pilipinas. Ang unang bansa ay isang imperyalistang bansa habang ang Pilipinas ay isang kliyenteng-estado (client state). Ang dokumentaryong pelikula ni Karnow ay depiksyon ng “White Man’s Burden” o ang klasikong depensa o apologia (apology) ng kolonyaismo/imperyalismong Estados Unidos habang ang Sa Liyab ng Libong Sulo ay mabalasik na kritika ng karahasan ng imperyalismo sa lahat ng antas ng politika, ekonomiya, kultura at iba pang larangan sa bansa.

Sa akdang “U.S. Imperialism is a Paper Tiger” (1956) ni Tagapangulong Mao Zedong, sinabi niya na  ang Imperyalismong Estados Unidos ay tila makapangyarihan, ngunit sa realidad ay hindi. Sinabi ni Mao Zedong na sa katunayan ay mahina ang imperyalismo sapagkat ito ay “divorced from the masses of the people and disliked by everybody and by the American people too.” Isinisiwalat ni Mao Zedong sa pahayag na ito na “tigreng papel” ang Imperyalismong Estados Unidos sapagkat sa panlabas na anyo’y tigre ito ngunit sa realidad ay gawa ito sa papel na madaling wasakin ng lakas, hangin at ulan ng disgusto ng malawak na masa at mamamayan. Ganito ang paninindigan na masisipat sa dokumentaryong Sa Liyab ng Libong Sulo, habang ang dokumentaryong pelikula naman ni Karnow ay naghahayag na naging mas mabuting mananakop sa Pilipinas ang Estados Unidos kaysa Espanya.

 

White Man’s Burden at ang Apologia ng Imperyalistang Estados Unidos

Si Stanley Karnow ay isang mamamahayag at nagsilbi sa United States Army Air Corps sa Asya noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Kilala rin siya bilang dokumentarista ng Estados Unidos sa naganap na marahas na pananakop ng Estados Unidos sa Vietnam. Nakasama siya noong 1961 kay Hen. Douglas McArthur at ilang beses naglagi sa Pilipinas at nakipag-untugang-siko sa mga naghaharing uri sa bansa tulad nina Ferdinand Marcos at Corazon Aquino. Kabilang siya sa Council of Foreign Relations ng Estados Unidos at ng American Society of Historians. Nangangahulugan ito na ang paghuhusto sa kamalayan ni Karnow bilang mamamahayag at historyador ay nakapaloob sa Amerikanistang diskurso at kolonyalista/imperyalistang diskurso ng bansang kaniyang pinag-ugatan. Hindi na nakapagtataka, kung gayon, na hindi lamang usapin ng lahi (Amerika vs. Pilipino) ang blinder o tagabulag ni Karnow, kung hindi ang kinabibilangan niyang uring panlipunan. Ito ang mga sanhi kung bakit ang ipininta niyang relasyon ng Pilipinas at Amerika ay nakaayon sa mata ng Amerikanong burukrata.

tinypic.com

Malinaw na ang balangkas-diwa ni Karnow at ng kaniyang dokumentaryo ay mas panig sa Estados Unidos. Una, dahil bagama’t nagawang makapanayam ni Karnow ang maraming Pilipino, maging ang mga komunista at pulang mandirigma sa bansa, ang kaniyang lente ay nakapanalig sa Amerikanistang mamamahayag. Nakasama siya kay Douglas McArthur noong 1961 at ang kaniyang pagtataya ay bayani si McArthur na sinasamba ng mga Pilipino. Sa ganitong kalagayan, makikita na bagama’t wari ni Karnow na sinakop ng Estados Unidos ang Pilipinas ay maluwag itong tinanggap ng mga Pilipino. Sa katunayan, napaka-inutil ng pahayag ni Karnow at napakababa ng tingin sa mga Pilipino sa panayam sa kaniya ni Brian Lamb hinggil sa kaniyang libro at dokumentaryo:

 

“Filipinos are very talkative. Of course, I understand as a reporter that they want something, I mean, that they’re trying to sell themselves or sell whatever policy they had. Nevertheless, there is a kind of congeniality in Filipinos, and it’s not only the president. It’s right down to the lowliest peasant.”

 

Ngunit ang mga Pilipinong sa aktuwal ay pinatutungkulan ni Karnow ay ang mga Pilipinong miyembro ng oligarkiya sa bansa – ng mga naghaharing uri at pamilya na simula pa noong panahon ng Kolonyalismong Kastila ay nakipagsabwatan at nakinabang na sa mga kolonisdor at dayuhang personahe at sistema. Sa katunayan, lagpas pa sa white man’s burden, napakalaki ng pagmamaliit ni Karnow sa mga Pilipino sa dokumentaryong ito sa pamamagitan ng pagsabi na tila kasalanan ng mga Pilipino ang pagdedepende o pagsandig sa Estados Unidos, na tila hindi isang sistematikong panunupil, pagmamaniobra at paglalambong (pampolitika, pang-ekonomiya at pangkultura) ang ikinawing sa atin ng Estados Unidos. Sa katunayan, sa isang panayam ni Brian Lamb kay Karnow, lumilitaw ang balangkas-diwa ng dokumenaryo – na ang Pilipinas ay tinanggap ang mga kolonyalista (sa pag-usad ay imperyalistang) Estados Unidos:

 

“The Filipinos have to develop this sense of nationhood, and that’s going to be a major challenge for them. Only when they can do that can they begin to become truly independent from the United States because the independence they got in 1946 was a kind of dependent independence. They depended on us for aid; they depend on us for advice; they depend on us on numerous occasions to help them pull the chestnuts out of the fire. They’re depending on us right now for help fighting the insurgency. So they have to make it on their own, and that’s going to be the major challenge for them, and I think it will color their relationship with us. (1989)”

 

Doble-kara ang maaaring mabasa sa pahayag na ito ni Karnow, na siya ring mamamataan sa kaniyang dokumentaryo. Una, na malayang nagpasakop ang Pilipinas sa Estados Unidos, at tila nagpapasalamat pa na tayo’y binili ng Estados Unidos mula sa Espanya. Ikalawa, na tayo ang may kasalanan at hindi ang sistemang kolonyalismo / imperyalismong Estados Unidos kung bakit masyado tayong nakaasa at palaasa sa dayuhang mananakop at sistema. Ikatlo, at pinakakontrobersiyal, na hindi nakikita ni Karnow na magkasalikop ang interes ng Estados Unidos at ng oligarkiya ng Pilipinas sa pagsugpo sa rebolusyon ng Kilusang Pambansa Demokratiko sa Pilipinas.

 

Tunggalian ng mga Uri at ang Liyab ng Libong Anti-Imperyalistang Sulo

Samantala, matibay naman ang anti-imperyalistang balangkas ng Sa Liyab ng Libong Sulo, na mahusay na nasipat na ang Pilipinas ay kliyenteng-estado ng Estados Unidos. At kung sa nomenklatura nga ito ng mga progresibo sa bansa, “tuta ng Amerikanong imperyalista” ang naghaharing uri sa bansa. Ito ang hindi nasisipat ni Karnow! Na tila sinasalalak niya na dahil sa naghaharing uri ay namimisrepresenta na ang lahat ng Pilipino ay sagad-sagaring sunud-sunuran lamang sa dikta ng Estados Unidos, samantalang napakalakas ng rebolusyonaryong kilusan sa bansa.

files.blog-city.com

Sa aktwal, ang balangkas-diwa ng Sa Liyab ng Libong Sulo ay nagpapakita na ang lakas para mapalaya ang bansa mula sa anumang dayuhang mananakop at lokal na papet na pamahalaan at oligarkiya ay ang lakas ng rebolusyon at ng mamamayan. Ang bansa ay napapayungan ng monopolyo kapitalismo (o imperyalismong) Estados Unidos at ng lokal na naghaharing uri tulad ng burgesya komprador. Mayroong limang batayang katangian ang monopolyo kapitalismo: (1) ang pag-unlad ng konsentrasyon ng produksyon at kapital ay lumikha ng mga monopolyo ng iilan na naging mapagpasiya sa buhay pang-ekonomiya; (2) ang kapital sa bangko, na tradisyunal na pangkalakalan, ay sumanib sa kapital sa industriya, at ang kapital sa pinansiyang ito ay lumikha ng oligarkiyang pinansiyal; (3) ang mas mataas na pagpapahalaga sa pag-eksport ng kapital kaysa sa pag-eksport ng komoditi; (4) ang pormasyon ng global na monopolyo kapitalismo na pinaghahati-hatian ang buong mundo; at (5) ang pagkumpleto sa teritoryal na dibisyon ng buong mundo sa mga dambuhalang kapitalistang kapangyarihan. (Guerrero 2006, 65-66; Sison 1998, 18-19)

Kaugnay nito, sumulpot naman ang burgesya komprador bilang bagong uring panlipunan nang mangibabaw sa Pilipinas ang monopolyo kapitalismong Estados Unidos. Ang burgesya komprador ang nagsisilbing “mediator” o “tagapamagitan” ng lokal na ekonomiya at ng produkto at puhunan ng mga korporasyong Amerikano. Naakumula ng mga burgesya komprador ang pinakamalaking kapital sa lokal bunga ng primaryang papel nito bilang ahenteng pinansiyal ng imperyalismong Estados Unidos. (Guerrero 2006, 134-135)

Pinatatampok ng Sa Liyab ng Libong Sulo ang materyalismong istoriko – na ang pag-usad ng mga bansa ay bunga ng tunggalian ng mga uri. Ito ang hindi nasisipat ni Karnow na matamang nasipat ng Sa Liyab ng Libong Sulo. Natiyak sa teorya at praxis ng kilusang mapagpalaya na kailangang gapiin ang imperyalismo at lokal na kasapakat  nito upang tunay na mapalaya ang bansa at lumikha ng rebolusyonaryong gobyerno na maglulunsad ng pambansang industrialisasyon, rebolusyong agraryo at pangkultrang rebolusyon upang mapalaya. Sabi nga ni Mao Zedong, “There is no reason for the existence of imperialism” (1956).

Nangangahulugan, kung gayon, na ang mga papet na pamahalaan at lokal na naghaharing uri ay matinding kakampi at tuta ng mga imperyalistang Amerikano. Kung kaya’t itinuturo ng dokumentaryong Sa Liyab ng Libong Sulo na ang tanging solusyon sa suliranin ng bansa ay ang rebolusyong pambansa demokratiko tungo sa sosyalistang rebolusyon.

 

Ang Kasaysayan ng Dialogikong Relasyon ng Estados Unidos at Pilipinas ay Tagibang

Sinabi ni Mao Zedong na “All oppressed nations want independence.” (1956) Sa katunayan, sa ganitong giya maaaring sipatin kung paano binuo ng dalawang dokumentaryo ang kasaysayan ng Pilipinas. Hindi naman porke’t Amerikano si Karnow ay awtomatikong panig siya sa Amerika. Panig ang dokumentary ni Karnow sa Amerika dahil ideolohiya ng kolonyalista/imperyalistang Estados Unidos ang sandigan ni Karnow. Habang sa mulat na pagsusulat o pagbubuo ng kasaysayan ng Kilusang Pambansa Demokratiko, ang Sa Liyab ng Libong Sulo ay matibay na nakasandig sa mapagpalayang rebolusyon ng mamamayan.

Inilatag ni Karl Marx ang batayang diskurso ng materyalismong istoriko – na ang kasaysayan ng anumang bansa-estado ay kasaysayan ng tunggalian ng mga uri. Kung gayon, kung susuriin ang balangkas-diwa ng In Our Image, kapos ito sa istoriko materyalistang pagsusuri at nanalig lamang sa burgis na metodo ng pananaliksik at pamamahayag – ispasmodikong pakikipanayam at limitadong alaala na mas nakasandig pa sa oligarkiya ng bansa. Habang ang Sa Liyab ng Libong Sulo naman ay mahusay na tinalunton ang kasaysayan ng pagkakabuo ng bansa batay sa moda ng pang-ekonomiyang produksyon (na balangkasin rin ng mga tulad ni Karl Marx). Mula sa primitibo komunal at lokal o katutubong pyudalismo hanggang sa pagsisikhay tungo sa sosyalismo. Makikita sa Sa Liyab ng Libong Sulo ang batayang pahayag ni Marx: “Kailangang wasakin ang lumang kaayusan at mga institusyon upang lumikha ng bago at mapagpalayang kaayusan.” Nangangahulugan ito na ang kaayusan o orden na mayroon sa kasalukyan bunga ng imperyalismong Estados Unidos at lokal na kasapakat nito ay “walang kaayusang kaayusan,” o yaong pabor lamang sa interes ng naghahari.

Nakapaloob si Karnow sa hegemoniya o gahum ng kolonyalista/imperyalistang Estados Unidos. Para kay Antonio Gramsci, ang dominante at nagdodominang kapangyarihan o hegemoniya ay pumapaimbulog maging sa mga detalye nito. Tulad nang masisipat sa dokumentaryo ni Karnow, bagama’t nagmatiyag ay hindi naging tunay na mapagpmatiyag si Karnow sa pagbubuo ng kasaysayan ng Pilipinas. Hindi isinaalang-alang at hindi lumabas sa gahum o hegemoniya ng Estados Unidos. Habang ang Sa Liyab ng Libong Sulo ay dumaluyong laban sa hegemonikong pagmamalupit ng imperyalistang Estados Unidos at lokal na naghaharing uri.

Sa diskurso ng ideolohiya ni Louise Althusser, makikita natin na ang In Our Image ay hindi lumalabas sa ideolohikal na kahon ng imperyalismong Estados Unidos, at sa katunayan ay nagsilbi bilang Ideological State Apparatus (ISA) ng imperyalismo. Kung kaya’t ang kasaysayang binuo ni Karnow ay kasaysayang panig sa Amerika at dumadayukdok sa mga Pilipino. Habang ang Sa Liyab ng Libong Sulo naman ay matapang na pagsalunga sa mga ISA sa lipunan at nagiging isang subersibong ideolohikal na aparato.  Sa ganitong gana, ang pagtatalaban ng dalawang dokumentaryo ay ideolohikal at kailangang panigan ng manonood at mamamayan ang tunay na magpapalaya sa kaniya/kanila. Dahil walang bansang nagnanais na maging kolonya o kliyenteng-estado.

 

 

Sanggunian:

 

Amadon Guerrero. Philippine Society and Revolution. Fifth edition. Pilipinas: Aklat ng Bayan, Inc. 2006.

Stanley Karnow. (1989) Kinapanayam ni Brian Lamb. Inakses sa http://www.booknotes.org/Watch/7773-1/Stanley+Karnow.aspx. noong Agosto 4, 2102.

Jose Ma. Sison. Krisis at Rebolusyong Pilipino. Manila: Amado V. Hernandez Resource Center, Inc., at College Editors’ Guild of the Philippines. 1998.

____________. Makibaka Para sa Pambansang Demokrasya. Isinalin ng Kapisanan ng mga Tagasalin para sa Bayan (Salin-Bayan) mula sa Struggle for National Democracy Manila: Amado V. Hernandez Resource Center, Inc. at College Editors’ Guild of the Philippines. 2001.

Mao Tse-tung. “U.S. Imperialism is a Paper Tiger.” (1956) Inakses sa http://www.marxists.org/reference/archive/mao/selected-works/volume-5/mswv5_52.htm noong Agosto 4, 2012.

This article was originally posted here: http://fearlessblogging.com/post/view/12129 . After a short while, the post was disabled. But someone was able to copy the whole article and youth advocates are asking us to share this. Please read the whole article here.

I.  Youth in Nation-Building, The National Youth Commission and the National Youth Parliament

On the 25th of July 1994, the Congress of the Philippines created one of the most important laws in the land that made the 1987 Philippine Constitution’s provision on the state’s recognition of the vital role of the youth in nation-building, This act culminated into the creation of the definition of the Filipino Youth and the institutions where they could be empowered and be involved with the state affairs namely, the National Youth Commission and the National Youth Parliament.

According to the Official Website of the National Youth Commission (NYC) (http://www.nyc.gov.ph/about-national-youth-commission/vision-mission), the commission was established by the Section 5 of the Republic Act 8044, or the Youth in Nation-Building Act, which was enacted in 1995. This law provided for the creation of a National Comprehensive and Coordinated Program on Youth Development. The NYC operationalized this provision through the creation of a Medium-Term Youth Development Plans from 1999-2004 (Estrada/ Macapagal-Arroyo Administration), 2005-2010 (http://www.nyc.gov.ph/images/downloads/2005-2010-MTYDP-draft-REVISED-01122005.pdf  Macapagal-Arroyo Administration) and currently to the much awaited and not yet finalized Philippine Youth Development  Plan 2011- 2016 (Aquino III Administration) of which all youth programs and projects implemented by all government agencies are strategically evaluated and monitored for their specific role in involving and enabling the youth as able partners towards national development and it also served as the secretariat of the Pambansang Katipunan ng mga Sangguniang Kabataan (National Federation of Youth Councils) or now commonly known as the Sangguniang Kabataan National Federation (SKNF)

While Section 13 of the Republic Act 8044 (http://www.nyc.gov.ph/about-national-youth-commission/republic-act-8044) created the Parliament of Youth Leaders or now commonly known as the National Youth Parliament (NYP) in November 1996 to recommend policies and resolutions to the Commission, that in turn the Commission would forward the actual resolutions to the respective agencies called upon by the Parliament. Here is the copy of the original text that constituted the NYP:

SEC. 13. Parliament of Youth Leaders. – There is hereby constituted the “Youth Parliament”. The Youth Parliament shall be initially convened not later than six (6) months from the full constitution of the Commission, and shall meet at the call of the National Commission, and thereafter be convened every two (2) years. The Youth Parliament shall have a regular session from two (2) to three (3) days every time it is convened, but may form task forces which may meet during the period between the convening thereof.

Delegates to the Youth Parliament shall be chosen by the Commission taking into consideration equal and geographical representation among men and women. All delegates shall be of good moral character, able to read and write, has not been convicted of any crime involving moral turpitude, and shall not be more than thirty (30) years of age on the day of election to the position by virtue of which he qualifies as a delegate and on the day the Parliament is convened. The delegates shall elect the President of the Youth Parliament who shall preside during the session of the Parliament.

The Youth Parliament at the end of each regular session shall present its proceedings, declarations and resolutions to the Commission.

The Republic Act 8044, served as the result of the clamor of the Filipino Youth during the time of the democratic and reform-minded Aquino Administration in the creation of the 1987 Philippine Constitution to have a hand in shaping the their future and the future of this nation by having their own commission under the Office of the President of the Republic and by having their officially-mandated body where their representatives can ratify and directly recommend the laws and policies that would serve in the service of the Filipino Youth through the National Youth Parliament.

II. The Power Play

However, despite being created as an institution meant for genuine reforms, the commission had been a battleground for power struggle, battles and even corruption as it is an agency attached to the Office of the President of the Republic of the Philippines.  One must note, to become a part of the Commission, one must be a part of the ruling coalition of the administration. There had not been a case that an individual was appointed to the commission being reluctant or critical to the incumbent administration.

One case that a commissioner tried to create dissent inside the commission was former NYC Commissioner-at-Large Asst. Secretary Michael Francis Acebedo Lopez where in his expose (http://pagodkanaba.blogspot.com/2008/06/confessions-of-comm-michael-mike.html#axzz1so7UNgzX ) about the irregularities and corruption within the NYC, which was refuted by his fellow NYC commissioners in an official statement of the NYC (http://pagodkanaba.blogspot.com/2008/07/official-statement-of-national youth.html#axzz1so7UNgzX)

Another scandal that rocked the commission was another alleged corruption issue (http://www.philstar.com/Article.aspx?articleId=623093&publicationSubCategoryId=68)  over former SKNF President and Ex-Officio NYC Commissioner Jane Cesoria Cajes (http://en.wikipedia.org/wiki/Jane_Censoria_Cajes), daughter of incumbent Mayor of Trinidad, Bohol Roberto Cajes (http://en.wikipedia.org/wiki/Roberto_Cajes),  a proud Lakas-CMD party member (the political party of the Former President Macapagal-Arroyo)   and a social media campaign page (http://www.facebook.com/pages/Investigate-SK-President-Jane-Cajes/112946678762580)  was launched to have her investigated.

Even the National Youth Parliament had not been spared by politics and dominating collusions from the members of the alumni who had political affiliations and at times the NYC, through the National Organizing Committee dictate the turnout of the majority of the members of the parliament that caused the election of unlikely NYP presidential candidates to win in the parliamentary elections as a majority bloc was constituted long before the parliament session was convened. If one would review the resolutions of the previous parliaments, the agenda of the majority faction survive and be used as a political leverage in the next electoral campaign by political parties.

This fact may be proven during the time of 6th NYP President & 8th NYP National Organizing Committee Head, former Commissioner Steve Arquiza, a member of Macacapagal-Arroyo’s National Security Adviser Norberto Gonzalez’ Youth for First World Philippines (YFFWP). During his time, there were a lot of members of the parliament who were members of the YFFWP, and the group almost elected their own president, which lost via one vote against Jericho Bustamante of Zamboanga.

III. Gameplayers

As one would hope that a change of presidential administration from the Macapagal-Arroyo Administration to the reform-minded Aquino III administration changed the nature of the NYC to a more responsive and more relevant institution. This scenario indeed changed the composition of the members of the top brass of the NYC. It placed several former student and youth leaders and even a former staff of the Commission into its en-banc. Some of the members of the commission are the following:

Commissioner-at-Large Percival Cerdana (http://www.nyc.gov.ph/about-national-youth-commission/national-youth-commission-officials/atty-percival-cendana) is a former president of the UP Student Council, founding president of the Student Council Alliance of the Philippines (SCAP), a former aide to former Rep. Risa Hontiveros (http://en.wikipedia.org/wiki/Risa_Hontiveros-Baraquel), president of the national political party Akbayan,  an alumnus of the LGBT group UP Babaylan and founder of its alumni group,  BABAYLANES.

Commissioner-at-Large Gregorio Ramon Tingson (http://www.nyc.gov.ph/about-national-youth-commission/national-youth-commission-officials/commissioner-gio-tingson) was the former president of the Ateneo De Manila Student Council and current president of the Student Council Alliance of the Philippines (http://scapnational.wordpress.com/contact/), a conglomeration of student councils and student political parties in the country.

Commissioner for Luzon Georgina Nava (http://www.nyc.gov.ph/about-national-youth-commission/national-youth-commission-officials/georgina-nava) was  said to be a notable and well-loved former staff of  the NYC and Senator Francis Pangilinan- the Liberal Party 2010 Senate Slate Campaign Manager (http://www.kiko.ph/index.php/newsroom/press-releases/378-kiko-pangilinan-formally-named-campaign-manager-of-lps-senate-slate)  and was the former Director of Pangilinan’s Ten Outstanding Youth Organization  (www.tayoawards.net, TAYO) Foundation, an NGO that collaborated with the NYC and private entities in the conduct of the search for outstanding organizations in the country.

As one would hope change, these people who represent the youth had been active in the clamor for change then in government as they have been active in the socio-civic campaigns like the Youth Vote Philippines. Youth Vote Philippines is a collaboration of several organizations like Akbayan Youth, Student Council Alliance of the Philippines, TAYO, the National Youth Parliament and the International Center for Innovation Transformation and Excellence in Governance (http://incitegov.org/about-us/about-incitegov/, INCITEGov), an institution formed by some of the members of the HYATT 10, secretaries who resigned in protest against the Macapagal-Arroyo Administration. The appointments of these people mentioned above would say much on how these people clamoured for change then and now given power to change and represent the youth to development.

 

IV. Reformism in the Era of Change

In a span of less than two years, the Filipino youth had seen changes in the Commission on its stances on issues. Being vocal on youth and students issues, like the Students Rights and Welfare campaign, Reproductive Health Campaign, Sangguniang Kabataan Reform, the STC Bikini Girls issue in Cebu and many more.  The NYC attempted to become inclusive in all of its programs by using social media as a means of communication and information dissemination of its flagship exchange programs, like the Japan-East Asia Network of Exchange for Students and Youths (JENYSYS) Program, a two-week exchange program and the Ship for Southeast Asia Program (SSYEAP).

As reported by GMA 7 Online News (http://www.gmanetwork.com/news/story/254543/cbb/parliamentarians-chosen-for-the-9th-national-youth-parliament ), together  with the National Youth Parliament Alumni Association (NYPAA), the National Organizing Committee of the 9th National Youth Parliament, headed by  Commissioner Gregorio Ramon Tingson created a selection panel that crafted and screened the applicants objectively with quantitative and qualitative criteria of selection, based on leadership, community involvement, an act never before publicized by the previous leaderships of the Commission.

But as this picture shows a pro-active NYC favourable to the Filipino youth, one must be careful to generalize, for there are peculiarities in the era of change.

V. Analysis to the Recent NYC Campaign Initiatives

In terms of the initiatives, yes, one may say that the initiatives launched were relevant and responsive to the needs of the youth, however, observation shows that the campaigns had been limited to the program of actions similar to the youth arm of the national political party and partylist- Akbayan Youth (http://www.akbayanyouth.org/) and its affiliates and campaign coalitions like the Student Council Alliance of the Philippines, Coalition for Students Rights and Welfare (www.facebook.com/STRAWcoalition), SK Reform Coalition (http://skreformcoalition.wordpress.com),  Movement for the Advancement of Student Power (http://maspnational.wordpress.com), First Time Voters (FTV) Network/Project (http://scapnational.wordpress.com/what-is-ftv/)  and others.

Let us be reminded that each campaign may not only constitute a resolution from the commission but actual events funded by the NYC itself and panelists for their for a and symposia also include leaders of the said parties mentioned, considering there are a lot more advocates and leaders in the field of student leadership and youth advocacy in the country than the combined conglomeration of all affiliated members of these networks. This could be attributed to the proximity of the relations between these groups to two of the commissioners, namely Percival Cerdana and Gregorio Ramon Tingson, belonging to the same partylist (http://www.comelec.gov.ph/2010%20National_Local/certlist_partylist_p2.html, 2010 COMELEC List of Registered/Accredited Partylists, No. 58)  & national political party (http://www.comelec.gov.ph/2010%20National_Local/political_parties_page4.html, 2010 COMELEC List of Registered/Accredited Political Parties,) -Akbayan

VI. Deconstructing the 9th National Youth Parliament

In the 9th National Youth Parliament results online posting, one must take note that there had been 3 versions of the press release. The first version released by GMA 7 News Online at April 11, 2012 at exactly 12:47pm (http://www.gmanetwork.com/news/story/254546/news/nation/160-youth-leaders-picked-to-join-9th-national-youth-parliament) only contained criteria of selection, the composition of the members of the parliament (regional & sectoral and national government agency nomination listing), the role of the NYP, the year it was established and the theme of the parliament.

The second version   (http://www.gmanetwork.com/news/story/254543/cbb/parliamentarians-chosen-for-the-9th-national-youth-parliament ) was released by the same news network online on April 11, 2012 at 1:01pm, 14 minutes after the earlier press release. This now contains a brief history, the current process of the selection of the members of the parliament done by the NYPAA and the National Organizing Committee of the NYC, headed by Commissioner Tingson, composition of the parliament and the list of names of the qualified applicants. However, the stated composition did not comply with the actual number of qualified applicants on the list below the press release. As the composition stated that there would be 5 representatives per each region- a total of 85 regional representatives the list only provided 80 regional accepted applicants. In the sectoral listing, 55 representative slots would be allotted but the list provided 60 sectoral accepted applicants and in the national government agencies nomination slot that provided 20 representatives only 10 people were mentioned in the list, creating a disparity of minus 10 representatives between the originally intended 160 representatives, a loss of 5 representatives to the regional representation in the parliament, an added 5 representatives to the sectoral list and a deduction of 10 representatives to the national government agencies nomination list.

Original Count stated by GMA 7 Press Release 1 & 2:

85 regional + 55 sectoral + 20 NGA nominated= 160 9th NYP representatives

Actual Count in the GMA 7 News Online list in Press Release 2:

80 regional + 60 sectoral + 10 NGA nominated= 150 9th NYP representatives

The last version was released at the official website of the National Youth Commission (http://www.nyc.gov.ph/whats-new-at-national-youth-commission/nyc-updates/81-youth/642-nyp9-participants-announced)  on April 11, 2012 at 8:50pm, 7 hours and 49 minutes after the GMA 7 News Online release. This now contained several differences in content compared to the earlier press releases. The press release rephrased the context of the earlier releases on the selection process-removing the name of the NYPAA but instead emphasized that the selection panel was a multi-sectoral panel composed of NYC representatives, former NYP delegates and other NYP delegates and other partner government agencies. It also emphasized the role of the former NYP batches, quoted the Republic Act 8044 provision on the creation of the NYP but the highlight of this release is that it stated that the 9th NYP would have 170 delegates that would be divided into 5 committees. Now compared to the earlier list, 20 more youth delegates had been added in a span of almost 8 hours.

Original Count stated by GMA 7 Press Release 1 & 2:

85 regional + 55 sectoral + 20 NGA nominated= 160 9th NYP representatives

Actual Count in the GMA 7 News Online list in Press Release 2:

80 regional + 60 sectoral + 10 NGA nominated= 150 9th NYP representatives

National Youth Commission 9th NYP Press Release:

80 regional + 80 sectoral +10 NGA nominated= 170 9th NYP representatives

To answer these mysteries, first, one must go back to what the ‘Power Play’part of this paper stated:

Even the National Youth Parliament had not been spared by politics and dominating collusions from the members of the alumni who had political affiliations and at times the NYC, through the National Organizing Committee dictate the turnout of the majority of the members of the parliament that caused the election of unlikely NYP presidential candidates to win in the parliamentary elections as a majority bloc was constituted long before the parliament session was convened. If one would review the resolutions of the previous parliaments, the agenda of the majority faction survive and be used as a political leverage in the next electoral campaign by political parties

It could not be denied nor refuted that the National Organizing Committee (NOC) was politicized from the start. According to the GMA 7 News Online 2nd article on the 9th NYP, it was Commissioner Gregorio Ramon Tingson who headed the NOC and together with the members of the NYPAA composed and served in the selection process and reiterated by the NYC’s 9th NYP results press-release that NYC representatives, former NYP delegates and other NYP delegates and other partner government agencies served as panelists to the selection panel.

This composition may had provided multi-perspective clashes on the selection to legitimize and create a balance of forces in the selection process, however- leaving the final shots to the NOC, headed by an Akbayan.

It was said that the leadership of the NYPAA initially requested a phone interview to further screen the applicants which Commissioner Tingson reportedly said no because of the lack of budget. There are several factors why did the NYPAA did not pursue the said criteria. One reason could be the links of the 7th NYP President Niel Nino Lim, (http://en.wikipilipinas.org/index.php?title=Niel_Ni%C3%B1o_Lim) with Youth Vote Philippines (http://en.wikipilipinas.org/index.php?title=Youth_Vote_Philippines) which was said earlier to be in alliance with Akbayan Youth, SCAP, FTV & TAYO. Niel Nino Lim (http://incitegov.org/about-us/staff/niel-lim/) was also said to be an employee of InciteGov (http://incitegov.org/about-us/about-incitegov/) the NGO founded by the HYATT 10, which some of them were able to return to their original departmental positions in government, like Budget Secretary Butch Abad, Presidential Adviser on the Peace Process Teresita Deles &Finance Secretary Cesar Purisima.

Without the interview, this may had given an undue advantage to some of the applicants belonging to this group because no one would undergo oral verification. This left the selection under the panelists mercy or more so with the NOC. One source said that many of the applicants came from Akbayan, from the simple members of the youth arm or their networks to the prominent youth and student leaders linked directly or indirectly with this said group. As with the theory of actual domination would be difficult to prove unless the NOC would release the actual application forms to be under scrutiny of an independent body or even the public, the only thing could be proven were certain prominent youth and student  leaders are currently officially linked to this  political group. Take for example qualified applicants, Nikki Jane Isla and Gabriel Paolo “Heart” Dino.

Nikki Jane Isla was the former president of the Isabela State University Student Council and current VP for Luzon of the Student Council Alliance of the Philippines,  (http://scapnational.wordpress.com/contact/), where she works closely and hand-in-hand with Commissioner Tingson  in the executive committee (http://scapnational.wordpress.com/2011/07/23/stop-the-tyranny-in-our-schools/)  & Akbayan Youth  (http://akbayanyouth.wordpress.com/about-akbayan-youth/), while some of her fellow members of the Akbayan Youth Executive Committee were elected and appointed at the Youth and Student Sectoral Council of the National Anti-Poverty Commission (www.napc.gov.ph) , the anti-poverty think-tank of the government which permits members of the Civil Society to participate in policy reform for poverty reduction which includes the next person in question, Heart Dino.

Gabriel Paolo “Heart” Dino (http://www.facebook.com/HeartforChair/info) a young transgender, is the current UP Student Council President, was a former officer of Cerdana’s UP Babaylan, the Gender Committee Head of SCAP (currently headed by Commissioner Tingson) from November 2011 up to the present and a representative of Cerdana’s BABAYLANES and council member the National Anti-Poverty Commission Youth and Student Sectoral Council (NAPC-YSSC). It must also be taken into consideration that she is not the only member of the NAPC-YSSC coming from the Akbayan and affiliates network. The list provided by the official website of the National Anti-Poverty Commission for the NAPC-YSSC clearly shows her allies from SCAP and Akbayan Youth Executive Committee were also a part of the said Commission’s Sectoral Council (http://www.napc.gov.ph/SR%20and%20CM/PDF/srcm_ys.pdf) . It must be noted that the NAPC’s Lead Convenor (http://www.napc.gov.ph/structure.asp) is Joel Rocamora (http://www.napc.gov.ph/secretariat.asp), a former head of Akbayan.

Proving the situation at hand, we could draw several assumptions:

1)      Akbayan Youth, like its main party Akbayan had a systemic and strategic planning in terms of achieving vital positions in government like Rocamora in NAPC, Cerdana andTingson in NYC and Roland Llamas (http://en.wikipilipinas.org/index.php?title=Ronald_Llamas) Akbayan Founding President,  the Political Affairs Adviser of the President of the Philippines, that  probability could not be removed in the upcoming NYP, similar to what has happened to the  NAPC-YSSC.  There were also reports from a non-partisan watchdog in the University of the Philippines that there is an upsurge in the victories of student political parties affiliated with Akbayan that could be an example of  a pro-active stance to be politically dominant  even in politics in one educational institution, coincidentally – the Country’s National University . (http://www.facebook.com/photo.php?fbid=361232530575890&set=a.182009695164842.42461.100000674385145&type=1).

2)      The dual status of Akbayan as a national political party and a partylist in the COMELEC’s roster created a question of the real nature of the group in terms of representation of the “marginalized sector” when in fact its registry last 2010 elections were both a national political party in coalition with another national political party, the Liberal Party and its partylist nature. Since in power, it could be considered that the party did not to be representative of a marginalized sector which was the primary bias of the NAPC-YSSC and NYP.

3)      There is a clear conflict of interest in the selection of some members of the NYP due to the close political and organizational relations between the NOC Head, Commissioner Tingson, Nikki Jane Isla and Gabriel Paolo “Heart” Dino. The plot thickens if there are more  publicly unidentified qualified applicants, who belong to their political affiliations and alliances.

VI. Enigma Revealed: Nava’s hand in the 9th NYP Results

To explain the 3 press releases released by that day regarding the 9th NYP Results, 2 of which, posted at the GMA 7 News Online website were very inaccurate and the NYC results, one must go deep into the issue of the 2 GMA 7 News Online Releases. Some sources tell that it was under the orders of Commissioner Georgina Nava, that the results of the 9th NYP were released, without undergoing the process of the Commission’s En-Banc meeting (the general assembly of all the Commissioners), thus committing outright insubordination.  It was said that she denied the allegations however, there were some evidence linking her to the said releases.

Why would she be in connivance with the NOC? The answer was their cooperation then during the time of Youth Vote Philippines, where TAYO, SCAP, FTV and Akbayan Youth were working together then in 2008.

What would Nava, Tingson and Cerdana get if they could secure this next 9th NYP to be under their control? Actually there are a lot to get. To get this batch completes once more the groups that launched YouthVote Philippines then. The Akbayan Youth or affiliated groups presidency will enhance the cohesive control over the discussion of the parliament. A prominent personality from their camp may become the next NYP president. This scenario gave Gabriel Paolo Heart Dino to be pushed as their caucus standard bearer, due to her recent exposures on national television as the first young transgender to win the Presidency of the UP Student Council. A better media stunt could be derived if she could win the Presidency of the Parliament.  This would be beneficial as these members of the parliament have the mandate to advocate for resolutions biased to the candidates these groups want to support, primarily Liberal Party Senatoriables, like Akbayan’s Risa Hontiveros. Even if they will not directly campaign Risa Hontiveros but as long as prominent youth figures from Akbayan Youth  will be the face of YouthVote, it is as good as indirect campaigning.

Moreover, the actions of Georgina Nava were also said to be symptoms of her ambition to become the next Chair of the Commission as she proved to have control over some of the decisions of the NYC’s programs such as the supposed “decrease” of funds on the NYP and reallocated it to the SSYEAP and other campaign-based programs that were linked to the Akbayan Bloc of Tingson and Cerdana, therefore bypassing even more the Commission’s En banc, the highest policy- making body of the NYC.  It was also said that because of this, the NOC of the NYP preferred to get facilitators from Naga, instead of using the pool of alumni of the NYP.

Ironically, it was also rumoured that UNICEF gave a handful of amount for the NOC to implement the NYP properly. So the question remains, if this were true, what happened to the money involved given by UNICEF?   Moreover, the additional 20 qualified applicants in the last release of the NYC remained to be a mystery on who deliberately added the names of these applicants and the identities of these individuals remain unknown. They could be additional forces to secure the Akbayan Youth and affiliates victory in the NYP, who knows?

In addition, it was said that the recent extension of the SSYEAP application was also said to be her doing for some favoured individuals to apply for the program. With that it created a very tight schedule for the staff of the NYC to screen the applications. With these doings, could the staff love such imposing superior and former co-worker in the rank and file in the workplace? It was said that she had a bad record in the Civil Service Commission, from an aide to a former island commissioner; she became the chief- of-staff of a former NYC Chairperson then she went AWOL in the NYC when an employment with Senator Pangilinan became feasible.  To the ones who are curious of this report, one could get in touch with the Civil Service Commission to verify these reports.

VII. Conclusion

One can fully say after carefully scrutinizing this paper that corruption still prevails in the supposed groups and individuals who seemingly carry the citizen’s agenda. The Aquino III administration should be careful of those who it support. Political posts should not be treated as spoils of war given to allies for a job well done. Positions must be given to the deserving and not to the ones desiring the position for those who seek to serve first than to seek the position is the great leader. Once upon a time, people saw that in the Aquino III Administration, sadly- the heroes of yesterday are now the tyrants of today, hiding in facades and mere appearances. People, especially the youth should scrutinize carefully and be observant of the events and activities in their own environment.

According to one of the researchers of the World Bank,  (http://www.iadb.org/regions/re2/consultative_group/groups/transparency_workshop6.htm )  there are many definitions of corruption that have been proposed, yet none fully satisfactory and comprehensive. Although it may be difficult to define corruption precisely, it is generally not hard to recognize. The World Bank settled on a straightforward definition—the abuse of public office for private gain. This definition is not original, but it was chosen because it is concise and broad enough to include most forms of corruption that the Bank encounters, as well as being widely used in the literature.

Public office is abused for private gain when an official accepts, solicits, or extorts a bribe. It is also abused when private agents actively offer bribes to circumvent public policies and processes for competitive advantage and profit. Public office can also be abused for personal benefit even if bribery does not occur, through patronage and nepotism, the theft of state assets, or the diversion of state revenues. Like most other definitions, it places the public sector at the center of the phenomenon.

On this scenario, it seems that bribery is not clearly seen but the mere political leverages done by these individuals provide social capital incentives to their individual and political parties’ interest, therefore there is a private gain in these activities. Let this be a warning in dealing with these individuals and the institution they represent for the time of genuine youth participation in governance has yet to come unless all the Filipino Youth will stop being careless and started to care more for their future.

STUDENTS FROM THE PHILIPPINE Normal University (PNU), Pambansang Pederasyon ng mga Lider-Estudyante ng Pamantasang Normal ng Pilipinas (PPLEPNP) and the National Union of Students of the Philippines (NUSP) storm the Commission on Higher Education (CHED) today, May 3, 2012, to call for the deferment of the scheduled Board of Regents (BOR) meeting where salient student issues such as tuition, dormitory and other school fees increases and impositions will be discussed.

According to Einstein Recedes, NUSP spokesperson, tuition increase and any other school fees increase makes “paying Iskolars ng Bayan” out of Filipino students. “Perennial slashes in the education budget have forced state universities such as PNU to radically privatize and commercialize public education via tuition, miscellaneous and other school fees increases,” stresses Recedes.

“What future do our future teachers have if the BOR approves a spate of tuition and other school fees increases? There is no future teacher who envisions having a dim future,” said Arnold-John Bulanadi, outgoing Student Regent and President of the PPLEPNP.

Fee increases and impositions up for discussion in the BOR meeting are as follows: dormitory fee increase (P350 to P450) at PNU Isabela campus, tuition increase for foreign students, and an additional P200 payment for the Proposed Web-Based School System (PWEBBS). Also included in the BOR agenda are underrepresentation of the student sector in the recent meeting of the Bids and Awards Committee for PWEBBS, budgetary misallocation in the Student Development Fund, revision of the Faculty Manual, among others.

“Now, more than ever, we need a Student Regent who will genuinely defend and protect the democratic rights and interests of the student sector and the PNU community,” says Bulanadi. The PNU administration, according to Bulanadi, has intervened in the selection of the interim SR and has undermined the autonomy of the PPLEPNP to choose the interim SR, as mandated by its constitution and by-laws. Protesters call on the BOR to defer the meeting since the student sector is misrepresented by an interim SR undemocratically selected by the PNU administration.

“It is high time for the PNU community to be vigilant and assertive in defending student representation in PNU’s highest policy-making body,” says Michael Angelo Esposo, spokesperson of the Student Alliance for the Advancement of Democratic Rights in PNU (STAND PNU). “We are both anguished and angered by the PNU administration’s political maneuvering. We cannot help but surmise that this is connected to student matters in the BOR’s agenda. Our outgoing Student Regent, Arnold-John Bulanadi, was staunch in opposing any form of school fees increase since such is tantamount to privatizing education,” Esposo exclaims.

 

REFERENCE:

Mr. Arnold-John S. Bulanadi ( 09158252327) President, PPLEPNP

Mr. Einstein Recedes (09156469177) Spokesperson, NUSP

Mr. Michael Esposo (09157761959) Spokesperson, STAND PNU

“Habang hindi pa nakapagtitipon ang Pambansang Pederasyon ng mga Lider-Estudyante ng Pamantasang Normal ng Pilipinas (PPLEPNP) upang maghalal ng Bagong Student Regent, marapat na kilalanin ang aming resolusyon na nagtitibay sa mandatong ipinagkaloob kay Arnold – John S. Bulanadi bilang kinatawan ng sektor ng estudyante sa darating na pagpupulong ng Board of Regents.”

 — Lousel Lee Cuizon, Sangay ng Agusan del Sur, Miyembro ng Pambansang Konseho ng PPLEPNP

Hindi pa man nakatatanggap ng pormal na dokumento ang PPLEPNP na hindi na maaaring umupo si Arnold-John S. Bulanadi (kasalukuyang Pangulo ng PPLEPNP) dahil siya’y nagtapos na, nagpatawag ang administrasyon sa pangunguna ng Pangulo ng Pamantasan na ipatawag ang mga bagong halal na Pangulo ng Pamahalaang Pangmag-aaral sa bawat kampus ng Pamantasan upang mamili ng pansamantalang kinatawan (Interim Student Regent) ng sektor ng estudyante sa darating na pagpupulong ng Board of Regents (BOR), Mayo 03, 2012.

Ang pagpili at paghirang ng  Student Regent ay taunang ginagawa ng PPLEPNP tuwing buwan ng Mayo (naaayon sa 2010 Saligang Batas ng PPLEPNP). Ngayong taon, pinagkasunduan ng mga miyembro at opisyal ng PPLEPNP na magaganap ang pagtitipon ng PPLEPNP sa Mayo 13 – 19, 2012. Sa loob ng 16 taon ng PPLEPNP, kinilala at kinikilala ito ng BOR na may awtonomiyang magpasya sa iba’t ibang usapin pangmag-aaral partikular na ang magpasya kung sino ang magiging kinatawan ng sektor ng estudyante sa BOR.

Ngunit sa taong ito, hindi ibinigay at hindi isinailalim sa PPLEPNP ang proseso ng pagpili ng Interim Student Regent. Isang larawan ito ng pagtanggal sa karapatan ng hanay ng mga estudyante na mamili at tuwirang pakikialam ng administrasyon sa demokratikong proseso ng PPLEPNP.

Kilala si Bulanadi na nanguna sa kampanya laban sa pagtataas ng Dormitory Fee at Tuition Fee, pagpapaapruba sa walang konsultasyong Proposed PNU Web-Based School System, pagpapa-refund ng iligal na Computer Developmental Fee, atbp. pang anti-estudyanteng polisiyang polisiya sa Pamantasan.

Kahit ganoon pa man, nagpasa sa Tanggapan ng Tagapangulo ng Commission on Higher Education at sa iba pang miyembro ng BOR (thru email) ang PPLEPNP ng Pambansang Resolusyon 2012-01 na resolusyong nagtitibay sa mandatong ipinagkaloob kay Arnold-John S. Bulanadi bilang kinatawan ng sektor ng estudyante sa darating na pagpupulong habang hindi pa nakapagtitipon ng PPLEPNP.

 

Defend the PPLEPNP! Respect and Recognize our Autonomy!

Stand for and Uphold Democratic Student Representation in the Board of Regents!

This slideshow requires JavaScript.

CLOSE, OPEN: Ang Laro ng Pagsasara ng CHED ng mga Kurso, Programa at Eskewelahan 

ni: John Clifford E. Sibayan

Lohika ng CHED sa Pagsasara ng mga Kurso

Noong nakaraang taon, humarap ang Commission on Higher Education (CHED) sa samu’t saring reaksyon dahil sa kontrobersiyal na mga tindig nito hinggil sa pagsasara ng mga kurso at kolehiyo na sa pagsusuri nito’y (1) mga substandard na programa at eskwelahan na hindi umaabot sa pamantayan ng kahusayan (laluna sa global na parametro), (2) lumalabag sa mga guideline ng CHED tulad ng sa pamantayan ng kalidad ng kaguruan at pasilidad, at (2) mababa ang performans at pagpasa ng mga graduate sa licensure examinations ng Professional Regulatory Commission (PRC).

Maanghang at matapang ang pagpapahayag ng CHED hinggil sa mga rekomendasyon at hakbangin nito ng pagsasara o pag-phase out ng mga partikular na kurso, programa at maging mga paaralan. Sa artikulo ni Tarra Quismundo, sinabi ni CHED Executive Director Julito Vitriolo na ang kanilang crackdown sa mga eskwelahan ay bahagi ng kanilang “power to monitor schools and recommend the closure or phase out of substandard programs. We’re taking it seriously because there are already too many substandard schools.”

Sa partikular, noong Oktubre 2011 ay anim na kurso sa Harvardian College sa San Fernando City, Pampanga ang ipinag-utos na ipasara ng CHED dahil sa patuloy nitong hindi pagsandig sa mga pamantayan ng komisyon. Lima sa anim na kursong ito ay nasa undergraduate na programa (education, elementary education, political science, English at commerce) at isa ay nasa programang masterado (education).

Sa parehong buwan rin, nauna sa pagsasara ng mga kurso sa Harvardian College, ay ipinag-utos ng CHED ang pagsasara ng dalawang degree programs ng Philippine Maritime Institute (PMI) Colleges sa mga kampus nito sa Manila at Quezon City. Isa sa maraming dahilan ng CHED sa pagsasara ng dalawang programa (BS Marine Transportation at BS Marine Engineering) ay mababang performans ng pagpasa ng mga graduates sa licensure exams. Halimbawa, ayon sa artikulo ni Jeffrey Tiangco, “CHEd data showed that the percentage of graduates of maritime schools who passed the PRC-administered exams have gradually declined from a high of 73.47 percent in 2002 to 62.02 percent in 2003, 42.35 in 2004, 45.52 in 2005, 48.18 in 2006, 47. 88 in 2007 and 51.41 in 2008.”

Kaugnay nito, matatandaan rin na noong panahon ng panunungkulan ni dating CHED Chair Emmanuel Angeles ay ipinasara ng CHED ang pitong “non-performing law schools” sa bansa dahil walang itong nailuwal na mga “bar examination passers” sa loob ng sampung taon

Lumalabas sa mga paliwanag ng CHED, kung gayon, na tila lohikal naman at makatarungan ang mga hakbangin ng CHED at ang mga pahayag ni Vitriolo patungkol sa pagsasara o phase out ng mga kurso, programa at eskwelahan. May rekognisyon o pagkilala ang CHED na maraming nagsusulputan na mga paaralan at programang pang-edukasyon sa Pilipinas na hindi naman talaga pumapasa sa mga pamantayan.

Ngunit may Ngunit

Ngunit ang mga ito’y ginagawa ng CHED nang may hindi isinasaalang-alang na mga usapin: Una, ginagawa ito ng CHED, madalas, sa kalagitnaan ng akademikong taon, tulad ng pag-uutos nitong isara ang mga kurso sa PMI Colleges para sa ikalawang semestre. Ang ganitong hakbangin ay naglalagay sa alanganin, higit sa kanino pa man, sa mga mag-aaral ng nasabing mga programa.

Ikalawa, hindi naman isinasaalang-alang ng CHED ang tunay na dahilan kung bakit mayroong paglobo ng ganitong klase ng mga kurso at paaralan sa bansa. Hindi kritikal na sinusuri ng CHED na ang dahilan naman talaga sa pagdami ng mga substandard na programa at eskwelahan at substandard na mga graduate ay dahil sa dikta ng negosyo. Oo, isang malaking negosyong nais pagkakitaan lamang ng mga eskwelahan (na korporasyon na mismo) ang mga estudyante at mamamayan.

Ikatlo, kaugnay ng ikalawa, talaga bang pamantayan ng de-kalidad na edukasyon o pamantayan ng global na merkado ba ang tunay na pamantayang sinusundan ng CHED? Kulang na naman sa suri ang CHED sa aspektong ito, sapagkat tulad nang mababasa sa ibaba, ito’y umaayon lamang sa dikta ng globalisasyon. Na ang ganitong substandard na mga programa, kurso at eskwelahan ay nakatali sa pangkalahatang pang-ekonomiyang kalagayan ng bansa, na nakatali naman sa global na ekonomiya ng mga dayuhang korporasyon.

Kasaysayan ng Interes ng Iilan

Ang kasaysayan ng mga kurso, programa at digri sa edukasyon na binubuksan at sinasarhan ay kasaysayan ng tunggalian ng mga interes.

Sa kasaysayan ng bansa ay mayroong malaking puwang sa pagitan ng mamamayan at sistemang pang-edukasyon mula pa noong kolonyalismong Kastila hanggang sa kasalukuyang neokolonisasyon ng Estados Unidos. Kung babalikan ang ating kasaysayan, bago tayo sakupin ng mga Kastila, maraming mga komunidad ng mga sinaunang Pilipino ang may hawak ng edukasyon. Komunal ang tipo ng edukasyon na kung saan ang lahat na kasapi ng komunidad, bata man o matanda, lalaki man o babae ay kapwa guro at estudyante na natututo sa isa’t isa.

Ngunit ang komunal at pangkomunidad na katangian ng edukasyon ay marahas na kinuha mula sa mamamayan. Naimbudo ito sa kamay ng mga dayuhan at ng iilan na nasa kapangyarihan. Nasa kontrol ito noon ng mga Katilang prayle hanggang sa mapasailalim ang bansa sa kolonyal na pampublikong edukasyon ng mga Amerikano.

Sa kasalukuyan, masakit mang isipin, ang edukasyon sa Pilipinas ay sunod sa agos ng dikta ng globalisasyon. Ang kahingian ng mga pribadong dayuhang korporasyon ang sinusunod ng kurikulum ng sistema ng ating edukasyon sa Pilipinas. Kasabay ng taon-taong pagkakaltas sa badyet ng edukasyon ay ang pagbebenta ng mga kursong tinatambuli ng globalisasyon.

Sa katunayan, ang edukasyon sa bansa ay naaayon sa dayuhan at pribadong interes ng gobyerno at negosyo. Halimbawa, ang layunin ng pagkakatatag ng Pamantasang Normal ng Pilipinas noong 1901 ay upang maging lunduyan ng mga bagong guro noong panahon ng kolonyalismong Amerikano sa bansa. Noon namang 1908 ang Unibersidad ng Pilipinas ay itinatag upang maging lunduyan ng mga bagong “Technocrats”. At ang Politeknikong Unibersidad ng Pilipinas na dating Philippine College of Commerce noong 1912 ay magiging lunduyan ng mga bagong negosyante. Ibig sabihin itinatag ng mga Amerikano ang mga pampublikong institusyong ito para sa pangangailangan nila.

Sa pag-usad ng kasaysayan, sa patuloy na malaking impluwensya ng Estados Unidos sa Pilipinas, ang global na merkado ang nagdidikta ng mga lakas-paggawa at propesyunal na dapat iluwal ng mga pamantasan. Noong 1960s, nagkaroon ng mataas na demand para sa mga inhinyero kung kaya’t ito ang panahon ng pag-usbong ng napakaraming bilang ng mga paaralang pang-inhinyero. Medical schools naman ang dumagsa noong 1970s upang lumikha ng mga doktor dahil ito ang demand ng mga dayuhang kumpanya at gobyerno.

Ang inubasyong pangteknolohiya ng kompyuter at internet ang siyang naging tuon naman ng edukasyon noong 1980-1990 kung kaya’t nagsulputang parang mga kabute ang mga Computer at Information Technology schools. At ito ngang ika-21 na siglo, Caregiver at Nursing schools ang bumaha sa bansa. Sa katunayan noong 2004 ay tinatayang 85% ng mga Pilipinong nars na may trabaho ay nasa ibang bansa (mahigit 150,000).

Ang pinakabago at palasak ay ang pagtataguyod ng Call Center courses maging sa mga state universities and colleges (SUC) tulad ng Eulogio Amang Rodriguez Institute of Science and Technology (EARIST), Batangas State University (BSU), at Cavite State University (CSU).

Konklusyon

Mula rito ang kasaysayan ng mga kurso, programa at digri sa edukasyon na binubuksan at sinasarhan ay kasaysayan ng tunggalian ng mga interes. At makikita rin na kung hindi na kailangan ng global na merkado ang mga gradweyt ng mga nasabing kurso ay isinasara na ito ng mga paaralan.

Samakatuwid, kung nais ng CHED na magsara ng mga programa at magpataas ng kalidad ng mga paaralan, kailangang magkaroon ng pagbabago sa pangkabuuang pagtingin sa edukasyon – at kasamang kailangang baguhin rito ay mismong ang mga programa at palisiya ng CHED – na kailangang lisanin na ang anino ng mga dayuhan at pribadong negosyo at magtaguyod ng isang makabayang edukasyong maglilingkod sa bayan.

 

Sanggunian:

n.a. “CHED orders closure of 7 law schools.” Retrieved February 10, 2012, mula sa http://www.commuterexpress.ph/viewstory.php?id=382&section=tbl_nation

Commision on Higher Education. “CHED’s Statement on the Closure of the BSMT and BSMarE programs of PMI Colleges.” Retrieved February 10, 2012, mula sa http://www.facebook.com/notes/phched/cheds-statement-on-the-closure-of-the-bsmt-and-bsmare-programs-of-pmi-colleges/304339522917454

Hernando-Malipot, Ina. “CHEd closes school’s six courses.” Retrieved February 10, 2012, mula sa http://www.mb.com.ph/articles/339140/ched-closes-schools-six-courses

Quismundo, Tarra. “CHEd closes failing schools.” Retrieved February 10, 2012, mula sa http://newsinfo.inquirer.net/84191/ched-closes-failing-schools

Tiangco, Jeffrey. “CHEd orders closure of 2-degree programs of PMI Colleges.” Retrieved February 10, 2012, mula sa http://www.journal.com.ph/index.php/news/national/15887-ched-orders-closure-of-2-degree-programs-of-pmi-colleges

K+12 at ang Batayang Krisis sa Edukasyon

ni John Clifford E. Sibayan

Umani ng batikos ang panukala ng Administrasyong Aquino hinggil sa karagdagang taon sa batayan at sekundaryang edukasyon dahil sa mga kakulangan sa sektor, at sa kadahilanang di handa ang bansa sa pagsuong ng ganitong uri ng reporma sa kasalukuyang estado nito. Sinabi ni Bro. Armin Luistro sa isang National Education Forum noong Mayo 2011, “When media asked me what is the one basic problem in education, it’s not building classrooms and hiring teachers. The root caused is really the program and the curriculum.”

Ayon kay Rep. Antonio Tinio ng ACT Teachers Partylist, mismong ang datos na ng Kagawaran ng Edukasyon ang magpapatunay na batayan at pangunahing problema ng sistema ng edukasyon sa bansa ay ang kakulangan sa guro, silid-aralan, upuan at sanitasyon at patubig. Ayon sa kagawaran umaabot sa 101,612 na guro ang kulang, 66, 800 silid-aralan, 2,573,212 upuan, at 135,847 patubig at sanitasyon.

Ang unang taon ng implementasyon ng Universal Kindergarten noong nakaraang taon ay dagdag pang patunay sa kawalan ng kahandaan ng gobyerno para sa K+12. Naglabas si Sec Luistro ng Deped Order No 37 “Policies and Guidelines on the Implementation of the Universal Kindergarten Education for SY 2011-2012” kung saan nakasaad;

(1)          Schools without Kindergarten classrooms shall utilize available classrooms, library, science laboratory, home economics building, resource center, and other available spaces.

(2)          In cases where classrooms and other spaces are not available within the school premises, school heads are urged to link with the Local Government Units (LGUs) for the use of existing day care centers and/or barangay halls.

Matapang na pinuna ni Tinio ang palisiyang ito, “ganito ba ang patakaran ng isang matinong gubyerno? Hihikayating mag-enrol ang lahat ng 5 taong gulang kahit wala palang klasrum na paglalagyan, kaya pagkakasyahin na lamang sa kung saan, “any available spaces?”

Dagdag pa niya, Upang tugunan ang kakulangan ng kinder teachers, itinatakda ng Deped Order no 37 ni Sec Luistro na gagamit ang Deped ng Kindergarten Volunteer Teachers. Ayon sa order, ito ang requirements para maging volunteer teacher:

  • Bachelor’s degree holder in education or education related courses
  • Preferably resident of the community where the school is located; and
  • Registered as volunteer in the school and/or division office.

Sinabi ni Tinio na, “Kapansin-pansin na hindi hinihingi ng Deped ang Lisensya mula sa PRC, na makukuha lamang ng mga education graduate na pumasa sa Licensure Examination for Teachers. Sa madaling sabi, patakaran ngayon ng Deped na kumuha ng mga unqualified and unlicensed teachers para magturo ng kindergarten. Papayag ba tayo na magtrabaho sa ospital ang isang unlicensed nurse? Papayag ba tayo na magtayo ng building o tulay ang isang unlicensed engineer? Bakit pumapayag ang Deped na pagturuin ang mga unlicensed teacher?”. Dagdag pa rito ni Tinio na labag ito sa RA 7836 o Philippine Teachers Professionalization Act of 1994 section 27.

Ibig sabihin, sa K+12 lalo na’t walang matinong pagpondo ang gobyerno ay minimistulang alipin ang mga guro na magtitiis sa mumong sahod at patuloy na pambabansot sa kakayanan ng mga guro na taliwas sa mithiin ng isang kalidad na edukasyon. Nakalulungkot isipin na ganito ang uri ng pamamahala ng ating mga edukador na kung tutuusin ay dapat na lumulubog sa tunay na kalagayan ng sistema.

Pinagtibay ni France Castro, Pangkalahatang Kalihim ng Alliance of Concerned Teachers, ang mala-alipin na kontraktwalisasyon ng mga guro sa Universal Kindergarten. Aniya, sa panayam ng bulatlat.com, “The implementation of the program will create a standing army of reserved teacher-laborers who will be more than willing to offer their services for lower salaries for the sake of getting a job and hoping for tenure later. We are against the DepEd’s plans to outsource the teaching employment through contractualization”.

Sa madaling sabi hindi nakalulutas ng krisis sa sistema ng edukasyon ang programa kung hindi nagtatawid pa ito sa mas malalaking suliranin na siyang dapat igpawan hindi lamang ng mga edukador maging ng mga mag-aaral, guro at mga magulang na direktang maapektuhan nito.

Ang dagdag na taon sa pag-aaral ay panibagong suliraning kakaharapin ng mga magulang lalo pa’t sumasabay din ang pagtaas ng mga bilihin at mababang prayoridad ng pamahalaan sa batayang serbisyo. Ayon sa League of Filipino Students (LFS) kung susumahin ang gastusin mula sa transportasyon, pagkain, at mga kagamitan sa paggawa ng proyekto ng isang mag-aaral ay aabutin ng P20,000/kada taon. Sa kasalukuyang 10 taon ay hirap na at hindi na kaya ng mga pamilyang nagpapaaral ng isang anak lalo pa kaya ang dagdag na taon para rito. Masasabing hindi pa handa ang bansa sa ganitong uri ng palisiya sa edukasyon kahit na ito’y sinasabing magandang paraan upang mapataas ang antas ng edukasyon sa pagpapalawig at pagdebelop ng kasanayan ng mga mag-aaral na kung tutuusin ay pansusog ng Pamahalaang Aquino sa pagsandig sa neo-kolonyal na patakaran.

Dagdag pa ng LFS, ang internasyunal na modelo ng programa ay mayroong rekisito sa implementasyon nito at yun ang paglalaan ng mataas na subsidyo sa sistema ng Pampublikong batayang edukasyon. Ang kabuang badyet sa batayang edukasyon ay hindi halos nabago na taliwas sa sinasabi ng pamahalaan dahil ang P30 bilyong pagtataas sa badyet ng kagawaran ng edukasyon ay alinsunod sa Salary Standardization Law na awtomatikong nakalaan sa taunang pambansang badyet.

Hindi maitatanggi ng pamahalaan ang pagsandig sa dikta ng makapangyarihan at monopolyadong pamamahala ng US-Aquino. Bilang pantugon sa dikta ng globalisasyon ay sinasabing ang Programang K+12 ang siyang magtutulak sa mga Pilipino na mag-ibang bayan o magsilbi sa mga dayuhang korporasyon sa bansa alinsunod sa sinasabi ng pamahalaan na maging “globally competitive” ang mga Pilipino sa iba’t ibang larangan ngunit sa likod nito ay ang pagluluwal ng “cheap and docile labor” at semi-skilled laborers na kabilang sa balangkas ng pamahalaan sa isang “Foreign-oriented Labor Export Policy”. Sa halip na hikayatin ng gobyerno na magkolehiyo ang mga estudyante ay binabansot nito ang posibilidad na kumuha ng mas mataas na antas ng edukasyon ang mga mag-aaral, ang lohika ng gobyerno ay pagkatapos ng sekundarya ay magtrabaho na lamang sila lalo pa kung galing sa mahirap na pamilya. Ito’y pinatotohanan ng pahayag ni Bro. Armin Luistro, kalihim ng Kagawaran ng Edukasyon. Ayon sa artikulong “TESDA, makatutulong sa Kto12 program”, binanggit ng kalihim na target ng Kto12 program na “makapasok sa trabaho o makapagsimula ng ikabubuhay ang nagsipagtapos ng senior high school level.”

Ayon sa pagsusuri ni Sarah Katrina Maramag sa kanyang artikulong “Is the K-12 model good for the Philippine education system?”:

“DepEd says that the poor quality of basic education is reflected in the low achievement scores of students. Results of the TIMSS (Trends in International Mathematics and Science Study), however, negate the connection of the number of years to the performance of students.

According to results of the TIMSS, the length of schooling does not necessarily mean better scores. In fact, some countries with the same or shorter school cycle garnered the highest scores while those implementing the K-12 model or more years of schooling got lower scores.”

Ipinapakita sa resulta ng TIMSS na malinaw na hindi dahilan ang dagdag na taon sa pagsiguro ng isang magandang awtput kung hindi ang kahandaan at ang prayoridad na punan ang kakulangan sa sistema, at hindi ang mga mag-aaral ang dapat sisihin sa mga guwang na ito.

Habang sinasabi ng mga sumasang-ayon sa programang K+12 na nahuhuli na ang Pilipinas sa ibang mga bansa sa Asya’t daigdig, dalawa ang pinakabatayang suliranin nito. Una, nananatili na pinakabatayang problema nito ay ang batayang pangangailangan para sa sapat na badyet. Hindi handa ang gobyerno para rito. Ikalawa, ang mismong pilosopiya nito na gawin lamang tagapagluwal ng murang lakas paggawa ay isang hindi makataong pilosopiya. Ang pamahalaan pa mismo ang sumasagka sa responsibilidad nitong magbigay ng isang “quality and accessible education” na alinsunod sa konstitusyon ng bansa. Habang pumupustura ito na ang haba ng panahon ng pag-aaral ay mangangahulugang ng dekalibreng edukasyon, isang malaking balintuna ang gobyerno na hungkag na nga sa pagsusubsidyo sa edukasyon ay higit pang hungkag sa pilosopiya ng edukasyon.

Sanggunian:

League of Filipino Students (n.d.). “Manifesto of Unity Opposing the Enhanced K+12 Currriculum of the Department of Education”.

Maramag, Sarah Katrina. “Is the K-12 model good for the Philippine education system?” Retrieved February 4, 2012, mula sa http://thepoc.net/thepoc-features/politi-ko/politiko-opinions/10020-k-12-philippine-education-system.html

Silverio, Ina Alleco. “Teachers’ Group Protest Delays in Payment of Kindergarten Teachers’ Salaries.” Retrieved February 4, 2012, mula sa http://bulatlat.com/main/2011/04/15/teachers%E2%80%99-group-protest-delays-in-payment-of-kindergarten-teachers%E2%80%99-salaries/

“TESDA, makatutulong sa Kto12 program.” Retrieved February 4, 2012, mula sa http://www.balita.net.ph/2011/12/tesda-makatutulong-sa-kto12-program/

Tinio, Antonio. “Privilege Speech on School Opening and K+12.” Retrieved February 4, 2012, mula sa http://www.act-teachers.com/rep-antonio-tinios-privilege-speech-on-school-opening-and-k12/

ni John Clifford E. Sibayan

 

 

 

 

 

 

 

 

 

What is the author’s thesis? The major point s/he is trying to make?

Ang tesis ng artikulong “Global Citizenship Education” ni Prop. Lynn Davies, Ph.D. ay ang pagpapatampok kung paanong ang isang “global citizenship education” ay magiging bahagi ng tinatawag na “peace education.” Magagawa raw ito diumano sa pamamagitan ng paglabas sa kahon ng istiryotipikal na konsepto ng global citizenship education tungo sa mas aktibo at mas politikal na konseptwalisasyon nito. Sa pangkalahatan, ayon na rin sa obserbasyon ni Davies, ay tila nasalalak ang konsepto ng global citizenship education sa (a) “multiculturalism,” (b) “tolerance” at (c) kabaitan sa kapwa. (2008, p. 4) Itong tatlong istiryotipikal na pagpapakahulugan sa global citizenship education ang siyang nais baguhin o transpormahin ng mga tulad ni Davies sa pamamagitan ng pagpapakintal sa tinaguriang KASA o “knowledge, analysis, skills and action.” (Davies, 2008, p. 4) Itong direksyong ipinakikintal ni Davies patungkol sa global citizenship education ay kakikitaan ng matingkad na pagsandig sa sinasabing pag-usbong ng isang global na mamamayan bilang aktibong ahente ng sosyo-politikal na pagbabago. Kung kaya’t masisipat sa sinasabi ni Davies na istratehikal ang pagsasaayos ng direksyon ng “global citizenship education” para sa pagpapaunlad ng “peace education” o edukasyon para sa pagkakaroon ng kamalayang pangkapayapaan o maka-kapayapaan.

Ayon kay Davies, ginagamit na simula pa noong dekada sitenta ang konsepto ng “global education” o “world education” – ang pagkakaroon ng isang edukasyong malay sa mga kaganapan sa buong mundo. (2008, p. 1) Sinasabi sa global education na ang isang tao o mamamayan ay hindi lamang nakakonsentra sa sarili niyang bayan o bansa kundi batid rin ang mga nagaganap sa iba pang bansa at ang koneksyon nito sa sarili o iba pang bansa.

Ang diskursong tinatahak ni Davies ay ang relatibong bagong konsepto ng “global citizenship education” kung saan ang masalimuot na ideya ng “citizenship” ay isinasama o isinasanib sa global na edukasyon. Sa paghinuha ni Davies, sinabi niya na ang larangan ng “global citizenship” at “citizenship education” ay masalimuot rin sapagkat iba’t iba ang pakiwari o depinisyon para rito, depende kung saang grupo o ideolohiya nagmumula. Habang mayroong iba na ang direksyong ipinatutungo sa konsepto ng global citizenship ay “multiculturalism,” “tolerance,” o pagiging mabuti sa isa’t isa, inihihimatong ni Davies na hindi dapat matali sa ganito lamang mga konsepto ang global citizenship education. Sa katunayan, sinabi ni Davies, at isa ito sa pinakamalakas na punto o argumento sa kaniyang akda, na ang global citizenship education ay mas madalas na direktang tumutukoy o tumatalakay sa hustisyang panlipunan (“social justice”) sa halip na sa kamalayang pang-internasyunal (“international awareness”), sa pagiging “well-rounded” na indibidwal, sa pagiging akitbo sa larangan ng ekonomiya, o sa pagiging “techie” o “technologically literate.” (Davies, 2008, p. 1) Sinasabi ni Davies na hindi lamang itong mga mainstream na “katanggap-tanggap” na uri ng “global citizenship education” ang dapat patampukin kundi lalo’t higit ang tipo ng global citizenship education na magbubunsod para sa mga mamamayan na maging aktibong ahente para sa hustisyang panlipunan.

Likhang Sining ni Ivy Claire Luzana

What are the major assumptions the author makes (expects you to accept) in arguing that thesis?

Ang pinakamayor na pagpapalagay na nais ipatanggap ni Davies sa mambabasa ay ang mismong konsepto ng (a) global citizen at (b) globalisasyon. Tila ipinagpapalagay ni Davies na sa isang unibersal na aspekto ay tanggap na ng lahat ng mambabasa ang konsepto ng global citizen at globalisasyon, gayong maraming kritikal na pagtingin sa mga naturan. Para sa artikulong ito ni Davies, ang pagpapakiwari ng pagkatanggap, una, sa konseptong “global citizen,” ay sa pamamagitan ng pagbibigay ng historikal na pagtingin rito, at ikalawa, sa konseptong “globalisasyon,” ay sa pamamagitan ng paglalarawan ng halaga o maibubunga nito.

Sa konsepto ng “global citizen,” sinabi ni Davies na noon pa mang dekada sitenta ay ginagamit na ang konseptong global citizen. (2008, p. 1) Ibig sabihin, sa yugtong ito ng ika-21 siglo ay ipinararating na matagal nang ginagamit ang salita o terminong “global citizen,” na tila pa kailangan na lamang itong tanggapin. Ipinagpapalagay ni Davies sa tinuran niyang ito na paniniwalaan ng mambabasa na normal o katanggap-tanggap na – dahil dumaan na sa mahabang panahon – ang termino at konseptong “global citizen.”

Sa konsepto naman ng “globalisasyon,” tinuran ni Davies na “Globalization can be seen as both a threat and an opportunity in terms of the varied impacts of trade, technology, media, social organization, and cultures.” (2008, p. 3) Ito’y isang kaisipang matagal nang ipinadadaloy ng mga promotor ng globalisasyon – ang ituring ang nasabing sistema bilang isang “neutral” na sistema – na nakadepende sa kung sinumang gumagamit. Ipinagpapalagay sa ganitong pagpapakahulugan na ang globalisasyon ay hindi hawak ng iilan at na ito ay maaari talagang gamitin ng mamamayan.

Ipinagpapalagay rin ng awtor na tanggap ninumang mambabasa na bilang mamamayan ay may responsibilidad siya sa lipunan at bayan. At para sa mga edukador o guro, halimbawa, ipinakikintal ni Davies na imperatibo ang maging napakapolitikal ng citizenship education laluna ang global citizenship education.

What are the implications for research or practice if the author’s thesis and underlying assumptions are valid or true?

Pagdating sa usapin ng pagtuturo, mahalagang punto ang sinabi ni  Davies: “The key task of any citizenship education should be to give students a disposition to participate in politics – not only by voting but through actions to improve local or global communities.” (2008, p. 3) Pinapakita lamang nito ang kahalagahan ng pedagohikal na partisipasyon ng mga mag-aaral bilang “catalyst” sa panlipunang pakikisangkot tungo sa paggagalugad ng solusyon sa isang suliranin na humahanggan sa panawagan ng isang tunay na pagbabago sa kasalukuyang sistemang kinamulatan ng mga ito.

Magandang maikonekta ang ganitong palagay ni Davies sa sinabi ni Paulo Freire sa kanyang librong “Pedagogy of the Opressed” pagdating sa halaga at praxis ng transpormatibong edukasyon. Ayon kay Freire, “It is not surprising that the banking concept of education regards men as adaptable, manageable beings. The more students work at storing the deposits entrusted to them, the less they develop the critical consciousness which would result from their intervention in the world as transformers of that world.” (2005, p. 73)

Sa banking concept ay tinatanaw na ang mga mag-aaral ay isang payak na imbakan lamang ng kaalaman samantalanag ang guro ang suhay ng kaalaman. Ngunit sa katotohanan ay natututo rin ang mga guro sa kanyang mga mag-aaral mula sa iba’t ibang ideolohiya ng mga ito sa iba’t ibang paksang tinatalakay. Ang guro ay hindi lamang nakakubli sa loob ng apat na sulok ng silid-aralan. Kinakailangan niyang buksan ang kanyang sarili at lumabas sa kahon na tinatali ng sistema sa kung ano ang katotohanang dapat matutuhan at malaman ng mga mag-aaral.

Ang disposisyon ng mga mag-aaral ay esensyal sa punto ng politikal na aspekto sapagkat ang pagkamulat ay marapat lamang na itampok sa akademikong usapin bilang paunang bitamina sa pagtataguyod ng isang edukasyong mapagpalaya na hindi lamang naikukubli sa apat na sulok ng silid-aralan sa pagtataguyod ng isang demokratikong sibol ng kaalaman maging sa mga espasyo ng lansangan.

Kung ang kaalamang hindi naikikintal ng akademya ay mananatiling aninong nakatago sa de-kahong kaalaman sa paglublob ng kanilang kritikal na pag-iisip sa panlipunang usapin ay mananatiling atrasado ang kanilang kamalayan tungo sa malalim na pagtanaw sa hustisyang panlipunan.

Dagdag pa ni Freire, “Education as the practice of freedom—as opposed to education as the practice of domination—denies that man is abstract, isolated, independent, and unattached to the world; it also denies that the world exists as a reality apart from people.” (Freire, 2005, 81) Sinasabi nito, ang mga guro ay kailangang maging mapagpalaya at kritikal sa kanyang pagtuturo at mainam na maituwid ang batayang kurikulum na siyang sandigan sa pagiging kritikal ng mga mag-aaral dahil para saan pa ang pagkatuto kung ikinukubli ang dapat malaman ng mga mag-aaral sa kanilang lipunang kinagagalawan.

What are some important or useful concepts that the author presents?

Sa dimensiyon ng pag-iisip, pag-aaral, pagtuturo at pag-artikula ng mga karanasan ng mamamayan, mahalaga at kapaki-pakinabang ang idinagdag ni Davies sa kilalang praseng “act locally, think globally.” Dinagdagan ito ni Davies ng “analyze nationally.” Ibig sabihin, mayroong pagkilala na mayroong guwang (“gap”) sa pagitan ng “lokal” at “global” o hindi naman kaya’y kinikilala na ang direktang pagkonekta ng “lokal” at “global” ay maraming napagdaraanang kakulangan.

Sa pamamagitan ng pag-empleyo sa “nasyonal” o pambansa, ang “analyze nationally” ay nagsisilbing tulay sa pagitan ng lokal at global, at sa mas malaliman pang pagsusuri, binibigyan nito ng “kritikal” na dimensiyon ang kasabihan. Operatibo ang salitang “analyze” dahil nangangahulugan ito na kailangang dumaan sa pagsusuri ang anumang lokal na aksyon at anumang global na kaisipan o paghihirati.

Isa pa sa mahalaga at kapaki-pakinabang na konsepto ni Davies ay ang sinabi niyang “The logic of active citizenship education suggests that schools should encourage young people to take political action where they saw a need or when they were outraged by an injustice…” (Davies, 2008, p. 3) Tunay na mahalaga ito dahil sa kasalukuyang panahon, laluna sa Pilipinas, sa edad ng pagpapaigsi ng oras sa pagtuturo ng araling panlipunan (kung saan malaki ang inaasahan na pagtalakay tungkol sa bayan, bansa at pagiging makabayan), ang “active citizenship education” na binabanggit ni Davies ay nagsesegunda na dapat ipakintal sa mag-aaral na maging mga mamamayang may inisyatiba at may pagpapahalaga sa pagkilos na politikal para sa mga usaping nakaaapekto sa kapwa at sa bansa. Hindi na lamang basta dapat matali sa memorisasyon ang mga mag-aaral, kundi dapat ay hinahayaan silang maging aktibong ahente at komunikador laluna sa mga usaping bumabalot sa lipunan, mula politika, ekonomiya hanggang kultura, sa lokal, pambansa at global na antas man.

Critically reflect on and assess the article as a whole; what are its strengths and weaknesses?

Magandang suriin ang tindig ng sanaysay ni Davies hinggil sa globalisasyon. Hindi maitatanggi na ang globalisasyon – bilang isang pampolitika, pang-ekonomiya at pangkulturang sistema – ay isang sistemang pinatatakbo ng iilan. Hindi lamang iilang bansa kundi iilang dominante at makapangyarihang tao, pamilya o kompanya sa naturang iilang dominanteng bansa. Kung kaya mainam na suriin kung ano ba ang tindig ni Davies sa globalisasyon.

Lumalabas sa pagsasalarawan ni Davies sa globalisasyon ang itinatambol nang matagal nang konsepto sa globalisasyon – na tila ito’y neutral, na nakadepende sa gumagamit nito kung ito’y magiging mabuti o masama. Ito na ang batayang kahinaan at aphorismo ng globalisasyon. Ngunit kailangang kilalanin na ang globalisasyon ay isang sistemang pinapatakbo ng dominanteng uri, sabay sa dikta ng mga kapitalista. Isang napakamakapangyarihang sistemang politikal at pang-ekonomiya na nagpapatupad ng alinmang polisiyang titindig sa kanilang interes at ganansya. Halimbawa, ang konsepto ng “call center” na dinala ng mga dayuhang kumpanya sa Pilipinas na sa katotohanan ng pagdagsa ng mga ito ay dahil sa “cheap and docile labor force” o mura at sunud-sunurang lakas paggawa ngunit ang itinatambol ng mga kumpanya at ng gobyerno ay para raw maging “globally competitive” ang Pilipinas at mas lalong pag-iimbita sa mga kapitalistang dayuhan na mamuhunan sa bansa. Dahil na rin sa mga dayuhang kumpanyang nagdagsaan sa bansa ay nababansot naman nito ang mga lokal na industriya dahilan kung bakit wala ring pambansang industriyalisasyon sa Pilipinas.

Mayroon ding hindi pantay na pagturing sa usapin ng “Global Citizen”. Halimbawa sa maraming kurikulum, tulad nang makikita sa Oxfam at iba pa, natatali ito sa usapin ng “muliticulturalism” – pinag-aaralan ang iba’t ibang kultura ng ibang bansa. Wala namang problema kung pag-aaralan ang kultura ng ibang bansa ngunit madalas ito’y natatali lamang sa “multiculturalism.” Samakatuwid, nagiging trivial o artificial na lamang ang pag-aaral ng kultura ng ibang bansa nang hindi isinasaalang-alang ang lawak at lalim ng kasaysayan ng tunggalian ng mga uring panlipunan. Halimbawa, bakit sa Pilipinas, ang dominanteng kultura ng kasalukuyan ay pawang impluwesiya ng kolonyalismong Kastila at imperyalismong Amerikano.

Halimbawa, magandang suriin ang konsepto ng global citizenship ni Davies kaugnay ng pag-aanalisa ni Taso G. Lagos: “Global citizenship is less defined by legal sanction than by ‘associational’ status that is different from national citizenship. Since there is no global bureaucracy to give sanction and protect global citizens, and despite intriguing models suggested by the EU, global citizenship remains the purview of individuals to live, work and play within trans-national norms and status that defy national boundaries and sovereignty.” (Lagos, n.d., ¶ 10) Maganda ang suring ito ni Lagos. Kung ikakabit ito sa sanaysay ni Davies, lumilitaw na may kakulangan sa pagsusuri si Davies.

Kailangang kilalanin na ang konsepto ng global citizen ay bunga ng diaspora o migrasyon sa pandaigdigang saklaw – na bunga naman ng globalisasyon. Hindi maaaring ang isang produktong itinatambol ng globalisasyon, tulad ng global citizen, ay maging isang konseptong labas sa orihinal nitong kinalugaran at pinagmulan. Ibig sabihin, sa kahit na anumang anggulo, ang global citizenship na konsepto ay isang maka-globalisasyong konsepto at sa gayon ay pumapabor sa interes ng mga promotor ng globalisasyon. Kaya’t kung papansining maigi, maaaring sabihing ang “global citizen” at “global citizenship education” ay produktong-termino ng mga kapitalistang bansa na nagpapatakbo ng pandaigdigang sistema ng globalisasyon. Hindi na ngayon nakapagtataka kung bakit ang sentralidad ng mga programa ng iba’t ibang kurikulum ng global citizenship education ay nakapokus lamang sa mga usapin ng pagmamahal sa kapaligiran, pagmamahal sa kapwa, kontra sa rasismo, galit sa inhustisya – ngunit sa aktwal ay hindi naman tinatangkilik ang mga radikal at progresibong paraan ng pagbabagong panlipunan tulad ng mga rebolusyon o armadong pakikibaka.

Ibig sabihin, lumalabas na sunod pa rin sa atas at dikta ng isang naghaharing sistema ang global citizen. Pansinin halimbawa kung paano nilibak ni Davies sa kaniyang paglilista kung ano ang isang global citizen ang pagsali sa mga radikal na grupo, na tila ba ang pagsali sa radikal na grupo ay isang bagay o pagkilos  na dapat iwasan, katakutan at karimariman:

“First, there is the knowledge of world current events, economics and international relations. Second is the capacity to critically analyze media, religious messages, dogma, superstition, hate literature, extremism, and fundamentalism. Third, it involves political skills, such as persuasion, negotiation, lobbying, campaigning, and demonstrating. Fourth are dispositions for joint action, which these days include networking through communications technology, starting a website, or joining international forums of young people working for peace. These are all essential ingredients for a solid global citizenship education for peace that can produce active world citizens who understand the causes and effects of conflict, who do not join radical groups, who vote out politicians who go to war, who do not support religious leaders who preach hate, and who join others to make their voice for peace more potent.” (Davies, 2008, p. 4)

Mapapansin sa siniping talata mula kay Davies na malakas at positibo ang sinabi niyang mga katangiang kailangang taglayin ng isang global citizenship education (kaugnay ng peace education). Ang apat na ito’y ipinakete bilang KASA. Mahusay na salalayan ito kung paano, sa isang konseptwal na balangkas, ay maaaring makapagsagawa ng masasabing mas mapagpalayang nosyon ng global citizenship education.

Ngunit ang higit na kapansin-pansin rito – na maaaring gawan ng pagsusuri – ay sa larangan ng pagtalakay ng kung anong klase ng global citizen ang maibubunga ng KASA. Ayon kay Davies, dalawa sa layunin ng KASA-na-inspiradong global citizenship education na magbunga ng mga world citizen o global citizen na (a) hindi sasali sa mga radikal na grupo at (b) aanib sa iba upang palakasin ang tinig ng kapayapaan. Sa aspektong ito, makikita na ang klase ng politikal na aksyong nais ipatungo ng global citizenship education ayon sa balangkas at ideolohiya ni Davies, ay iyong aksyon na hindi radikal. Samakatuwid, taliwas sa kaniyang ipinakikintal noong una na engganyuhin ang mamamayan na gumawa ng politikal na aksyon, sinasala niya rin para sa mamamayan kung anong klase ng katanggap-tanggap na politikal na aksyon ito. At nakalulungkot na hindi tinatanggap ni Davies ang radikal na mga pormasyon at pormulasyon ng aksyon – tulad halimbawa marahil ng mga kilos-protesta at iba pang malikhaing paraan ng pagpoprotesta. Gayundin, lalong nakababahala kung paano ituturing ng ganitong palagay ni Davies ang ilang libong taon nang armadong pakikibaka hindi lamang sa Pilipinas kundi maging sa ibang bansa.

Are there any other arguments or perspectives that might explain the topic better than the author’s argument?

Ang usapin ng global citizen at global citizenship education ay isang usaping usaping nangangailangan ng mas malalimang pagsusuri mula sa kabilang hanay. Ibig sabihin, kalakhan ng nagpapaliwanag – kasama na ang awtor na si Davies – ay pawang mga akademiko, puti (Anglo-Amerikano), at nangangailang ng grassroots na pagtingin. Kailangang tindigan na ang anumang nosyon ng global citizen sa kasalukuyan ay hindi nakalabas sa reaksyonaryong iskema ng globalisasyon.

Paano ba maaaring magkaroon ng isang “global citizen” na tunay na sasandig sa gampanin ng mamamayan at ng mundo na palayain ang kaniyang sarili, ang kaniyang kapwa, bayan, bansa at ang kaniyang mundong kinabibilangan. Matagal na itong naipahiwatig ng mga panlipunang kilusan para sa pagbabago, karapat-dapat na banggitin ang “internasyonalismo” na ipinatampok nina Karl Marx at Friedrich Engels. Sa internasyonalismong ito, makikita na ang isang global na citizen, o sabihin na lang na mamamayan ng mundo, ay dapat magkaisa dahil sa magkakatulad na karanasan ng pang-aapi ng dominanteng sistema ng pyudalismo at kapitalismo sa pandaigdigang saklaw. Laluna sa antas ng imperyalismo – o ang huling yugto ng kapitalismo – kung saan ang globalisasyon ay isa sa mga pangalan nito – ang mamamayan ng kahit na anong bansa ay kailangang magkaisa upang labanan ang pundamental na mga problema’t suliraning bunga nito. Kung kaya’t lagpas pa sa usapin lamang ng lahi, etnisidad, kasarian, kapaligiran, hindi kailangang kalimutan na ang pinakabatayang pagkakaugnay ng mamamayan ng kahit anumang bansa ay ang uring panlipunang kanilang kinabibilangan. At dahil ang dominanteng puwersa ng imperyalistang globalisasyon ang nagpapatakbo ng mundo, kailangang masuri ng mamamayan na sila ay dinadaklot nang sabay-sabay, sa magkakaibang antas ng karahasan, kung kaya’t kailangang magkaisa’t lumaban.

Ayon nga kay E. San Juan, “We are not transmigrants or transnationals, to be sure, despite the theories of academic pundits and exoticizing media. We are Filipinos uprooted and dispersed from hearth and communal habitat. We will find our true home if there is a radical systemic change in the metropole and, more crucially, a popular-democratic transformation in the Philippines. Only a free, prosperous, genuinely sovereign Philippines can give Filipinos here and Pinoys/Pinays everywhere their authentic identity and empower them as creative, resourceful humans in a world of free, equal associated producers.” (San Juan, xvi)

Dito tunay na magkakaroon ng isang global na citizen – na uugnay sa iba pang global na mamamayan – upang palayain ang mundo mula sa kamay na bakal ng imperyalistang globalisasyon.

 

Sanggunian:

Bowden, B. (2003). The perils of global citizenship [Electronic version]. Citizenship Studies, 7 (3), 349-362. Retrieved December 9, 2011, from http://cigj.anu.edu.au/cigj/link_documents/Bowdenpubs/BB%20Articles/Perils_Global_2003.pdf

Freire, P. (2005). Pedagogy of the Oppressed. New York: The Continuum International Publishing Group Inc.

Lagos, T.G. (n.d.). Global citizenship – towards a definition [Electronic version]. Oxford, United Kingdom: Oxfam. Retrieved December 9, 2011, from http://depts.washington.edu/gcp/pdf/globalcitizenship.pdf

Oxfam Development Education Programme. (2006). Education for global citizenship: A guide for schools. Retrieved December 9, 2011, from http://www.oxfam.org.uk/education/gc/files/education_for_global_citizenship_a_guide_for_schools.pdf

San Juan, E. Jr. (2009). Toward Filipino Self-Determination: Beyond Transnational Globalization. Albany, New York: State University of New York Press.

Global Citizenship Secondary School Map – Education for Sustainable Development and Global Citizenship. Retrieved December 9, 2011, from http://wales.gov.uk/docrepos/40382/4038232/4038211/Guidance_and_Information/global-citizenship-e.pdf?lang=en

Sirang plaka na kung maituturing ang mga isyung umaalingawngaw sa pamantasan na paulit-ulit nating ipinapatampok sa ating kampanya laban sa mga polisiyang sumasagka sa mga iskolar ng bayan.

Ang ating kumpyansa sa administrasyong Ogena ay tila sumasadsad sa ungos ng kanyang pamamahala: ang paggiit sa mas mataas na subsidyo sa PNU bilang Pambansang Sentro sa Edukasyong Pangguro, ang “merging of classes”, inconsistencies sa mga bayarin, mabagal na pagpapanagot sa mga taong sangkot sa korapsyon, pagpapalawig ng “Public-Private Partnership” na napatunayan na ng kasaysayan na ito’y isang porma para sa pribatisasyon ng isang pampublikong pagmamay-ari, at higit sa lahat ang kawalan ng sistematikong konsultasyon sa hanay ng mga estudyante na siyang direktang nakararanas ng mga pulpol na polisiya.

Noong ika-50 pulong ng Lupon ng mga Rehente (BOR) Ipinagpaliban ang pag-abruba sa pagtataas ng Dormitory Fee sa Kampus ng Isabela, na magkakaroon ng pagtataas mula 350 hanggang 450 piso. May panukala ring taasan nang 50% hanggang 100% ang halaga ng mga bayarin para sa mga dokumentong tulad ng Transcript of Records (TOR) at Certification na inilalabas ng Office of the Registrar. Ang lahat ng ito ay muling ibubukas para pag-usapan sa Pebrero 3, 2012 sa pulong ng BOR. Kasama ring pag-uusapan sa naturang pulong ang PNU Web-based school system na hindi pa komprehensibong naipaliliwanag ng administrasyon ng pamantasan.

Nagpapatuloy ang pambubusal ng administrayon sa mga hindi makatarungang palisiya at maatim na isakripisyo ang kapakanan ng mga estudyante na ayon sa ganang kanilang nais.

Kaya naman ay hindi tayo makapapayag na muli na namang manaig ang pambabansot sa gampanin ng mga mag-aaral sa pagtataguyod ng isang sistematiko’t makabayang edukasyon na humahanggan sa interes ng mas nakararami.

Sa yugto ngayon na ang mga paaralan sa iba’t ibang bansa, maging ang mga pribadong paaralan sa Pilipinas, ay nagsasagawa ng demokratikong pagpapasiya sa mga usapin nakakaapekto sa mga mag-aaral tulad ng pagtaas ng matrikula at iba pang bayarin, nakalulungkot na ang pamantasan ay ni wala sa buntot ng pagiging huli. Kinakailangan natin ng malawakan, malaliman, komprehensibo at demokratikong konsultasyon na nakakatugon sa interes ng bawat iskolar ng bayan.

Manipestasyon ng krisis sa pamamahala ng kasalukuyang administrasyon ang kawalan ng demokratikong konsultasyon. Kung tutuusin, ang demokratikong konsultasyon ay ang pinakapayak na rekisito sa pagtataguyod ng isang panunungkulang makatarungan at mapagkalinga.

Hindi masama ang sumunod sa mga patakaran ngunit kung ang mismong patakaran na ang nakalalabag at nakakasagka sa karapatan ng mga iskolar ng bayan ng PNU, mas lalong hindi masamang bumalintuwad at lumaban.

Ang sirang plaka ng mga patakaran na paulit-ulit na pinasasaliwan sa mga mag-aaral ay kailangan nang pahintuin. Ang mga lumang tugtugin na ito na umaalingawngaw sa pamantasan ay hindi na dapat ipaindak sa atin. Ang ating kolektibong aksyon ang siyang lilikha ng makabagong ritmo na yayanig sa natutuod na naghaharing espasyo.

Imperatibo ang lumahok sa ating kampanya at pagkilos upang igiit ang ating karapatan.


STAND against:
*Increase in Dormitory Fee (PNU Isabela Campus)
*New rates of Fees for Documents issued by Registrar’s Office

STAND for:
*Regularization of Student Consultation
*Pro-student Projects, Policies, and Programs

 

 

 

 


  • PNU – Office of the Student Regent (OSR)
  • National Federation of PNU Student Leaders (NFPNUSL)
  • Progresibong Lupon ng mga Manunulat ng PNU (PLUMA – PNU)
  • Office of the Student Government (OSG) (Agusan del Sur, Isabela, Manila, Negros Occidental, and Quezon)
  • The Torch Publication (Agusan del Sur, Isabela, Manila, Negros Occidental, and Quezon)
  • Student Alliance for the Advancement of Democratic Rights in PNU System (STAND PNU System)


Nowadays, it seems that there is hardly anything normal in Normal because of the university’s fiscal and administrative crises.

Barely a month after the second semestral opening, the Philippine Normal University is faced with a new wave of the ill effects of the dwindling education budget. As if the merging of classes is not enough suffering for students and teachers alike, the demand to evaluate the large class experiment has not been met by Ogena’s administration.

As if adding insult to injury, faculty members with additional teaching loads have been left unguaranteed for quite some time. This has caused undue stress to the academic community. The temporary solution being offered by the PNU administration to this problem is touted as “emergency load.”

Unsettling even more is the inconsistency in fees being collected from the students. Take for example dsicrepant figures in the collection of athletics fee which amounts to Php 75 but some students were charged Php 100.  And in some cases, late enrolees were charged the amount of Php 200 while some students were charged Php 250.  Up untill now offices concerned have not released any explanation regarding this matter. Registration forms would attest to such irregularities.

It would be a disservice to the university to simply follow and accept Ogena’s logic that the PNU budget slash is due to the university’s zero research output. To start with, how can the university produce quality research output without enough and just government subsidy?

Administratively, PNU is wanting in the exercise of genuine democratic consultation and participation. Students are not regularly consulted as regards matters affecting their rights and  welfare such as the merging of classes and the delay in specialization. Student organizations are also demanding for fiscal autonomy.

It is therefore imperative for students to strenghten our ranks in order to forward our just and democratic demands. More that just temporal solutions, it should be realized that the root of the problem is the fiscal and administrative crises of the university due to government subsidy reduction and the lack of political will of the PNU administration to address the real cause of the problem.

From last year 92 Million budget cut in PNU, it is but only enraging that the in the National Expenditure Program (or National Budget) for 2012, the administration of President Noynoy Aquino has proposed to slash the PNU budget by P12.8 million.

As a matter of fact, PNU’s proposed budget for 2012 is P754.9 million, but the Department of Budget and Management approved and proposed for PNU only P284.9 million.

This issue concerns not only PNU students, but also faculty members, administrative workers and other employees of the university, since the slash in PNU’s budget is in its maintenance and other operating expenditures, personnel services (including salaries and promotion), research and instruction, and other such matters. As if adding insult to injury, the national government has proposed a zero budget for capital outlay for PNU and all State Universities and Colleges (SUC). This means that there is no fund allocation for the construction of buildings and other facilities.

PNU has been the threshold of new ideas and strategy in developing and upholding the education system of the Philippines, but the bottom line is, can we brag to the world that we have met the so-called “World Class” standard that the famous universities are claiming for?

The history of budget cuts has seen how SUCs have been pushed to devise ways to augment their meager budget. These usually take on the form of tuition increases, merging of classes, imposition of miscellaneous and exorbitant fees, and collaboration with private entities and corporations.

The history of fiscal and administrative crises has shown us that it is only through our  collective, millitant and vigilant actions that we can achieve our common goal and aspiration for the university and the country.

We vow to exercise all possible forms of action, from student parliamentary in the university to the parliamentary of the streets.

We vow to intensify the fight for higher state subsidy to PNU, SUCs, education and health sectors, and to the other basic social services.

Released by: Office of the Student Regent and PNU Student Government